نازنینم 
نباشی تو دنیا می خوام نباشه
این روزگار روزگارش سیاه شه
دلم واسه کی جز خودت فدا شه
نباشی تو دنیا می خوام نباشه
عشق تو آبروی من داشتنت آرزوی من
اسم قشنگت با یه بار همیشه تو گلوی من
جز تو کسی رو ندارم سر روی شونش بذارم
خوت می دونی نازنین که من چقد دوستت دارم
نمی دونم تو کجایی دل تو مال کیه
اون دو تا چشمای نازت حالا تو فال کیه
نمی دونم خالیه دستاتو کی پر می کنه
جای عکس من تو چشمات دیگه چشمای کیه
نمی دونم می دونی دیونتم مثه قدیم
مثه اون لحظه که گفتی حالا عشقو بلدیم
نمی دونم می دونی هنوز چقد دوستت دارم
هنوزم اسمت میاد به یاد چشمات بیدارم
ناز گلم یادش به خیر خاطره هامون یادته
اون همه دیونگی ها سادگی ها یادته
یادته روزای بارون چقد عاشق می شدیم
همه دنیات می شدن دوستت دارمت ها یادته؟
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل
می روی تا واﮋه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ توبا من از آغاز این مردن نگو....
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل
می روی تا واﮋه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ توبا من از آغاز این مردن نگو....
امشب به قصه دل من گوش مي کني
فردا مرا چو قصه فراموش مي کني
اين دُر هميشه در صدف روزگار نيست
مي گويمت ولي تو کجا گوش مي کني
دستم نمي رسد که در آغوش گيرمت
اي ماه با که دست در آغوش مي کني
در ساغر تو چيست که با جرعه نخست
هشيار و مست را همه مدهوش مي کني
مي جوش مي زند به دل خم بيا ببين
يادي اگر ز خون سياووش مي کني
گر گوش مي کني سخني خوش بگويمت
بهتر ز گوهري که تو در گوش مي کني
جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگر نوش مي کني
سايه چو شمع شعله در افکنده اي به جمع
زين داستان که با لب خاموش مي کني
فردا مرا چو قصه فراموش مي کني
اين دُر هميشه در صدف روزگار نيست
مي گويمت ولي تو کجا گوش مي کني
دستم نمي رسد که در آغوش گيرمت
اي ماه با که دست در آغوش مي کني
در ساغر تو چيست که با جرعه نخست
هشيار و مست را همه مدهوش مي کني
مي جوش مي زند به دل خم بيا ببين
يادي اگر ز خون سياووش مي کني
گر گوش مي کني سخني خوش بگويمت
بهتر ز گوهري که تو در گوش مي کني
جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگر نوش مي کني
سايه چو شمع شعله در افکنده اي به جمع
زين داستان که با لب خاموش مي کني
یک دل عاشق
دلتنگ تر از همیشه...
اینک که درکنارم نیستی و شانه هایت خالی است ودوباره دلتنگی هابه سراغم خواهد آمد و باز مثل گذشته تنهاتر از گنجشکی خواهد شدکه بر روی بام خانه دلتنگی ها نشسته و خسته و پر از حرفهای ناگفته است...!
با این که همیشه برای دیدن تو صبر کرده است ... در انتظار بوده است و همیشه برای دیدنت لحظه شماری کرده است اما دیگر بهانه بودن با تو را می کند با اینکه انتظار طعم شیرین فاصله میان این لیلی و مجنون است و برای این دو قلب عاشق و دو دلدار صادق همین یک لحظه دیدن نیز کافی است ؛اما باز این آرزویش این است که آرزویمان با حقیقت بپیوندد و دست در دست هم درسرزمین عشاق از همه عاشق تر و از همه صادق تر قدم بزنیم ...
این دل ساده و پر از احساس عاشقانه می خواهد با نوازشهای تو آرام گردد و تنها به این انتظار سرد دلخوش نگردد...
هرچه می گویم «عزیز دلم» انگار که صدایم بی صداست !
هرچه با عاشقانه تر برایت از عشق می نویسم انگار که دفتر عشقم متنهایش بی معناست و تمام احساسش همچو برگ پاییز خزان است... هرچه به سوی تو نفس زنان می دود باز احساس می کند که از ستاره ها نیز از او دورتری و تنها به تجسمی از تصویر خیالی تو درذهنش دلخوش است ... این دل دیوانه وار عاشق توست و عاشقتر از عاشقان معشوق توست... از دوردستها نیز اگر پروانه ای شمعی را ببیند محبوب خود می یابد و دور او هزارها بار می چرخد و در پایان نیز شمع از سوختن تمام می شود و پروانه نیز از سوخت شمع !
دلی که عاشق توست نمی خواهد برایش شمع باشی !
نمی خواهد برایش همان پروانه عاشق باشی !
فقط می خواهد برایش همدرد باشی آرزو دارد تا برایش همیشگی باشی... مثل شمع نباشی که می سوزاند و نمی سازد... آری این دل می خواهد عاشق واقعیش باشی ... یار وفادارش باشی... و برای او شریک زندگی باشی ! دلتنگم مهربانم ؛ کجایی ؟ اکنون جای خالی تو را
درکنارم احساس می کنم و زندگی را کاووسی بیش نمی دانم ...
دلتنگ تر از همیشه...
اینک که درکنارم نیستی و شانه هایت خالی است ودوباره دلتنگی هابه سراغم خواهد آمد و باز مثل گذشته تنهاتر از گنجشکی خواهد شدکه بر روی بام خانه دلتنگی ها نشسته و خسته و پر از حرفهای ناگفته است...!
با این که همیشه برای دیدن تو صبر کرده است ... در انتظار بوده است و همیشه برای دیدنت لحظه شماری کرده است اما دیگر بهانه بودن با تو را می کند با اینکه انتظار طعم شیرین فاصله میان این لیلی و مجنون است و برای این دو قلب عاشق و دو دلدار صادق همین یک لحظه دیدن نیز کافی است ؛اما باز این آرزویش این است که آرزویمان با حقیقت بپیوندد و دست در دست هم درسرزمین عشاق از همه عاشق تر و از همه صادق تر قدم بزنیم ...
این دل ساده و پر از احساس عاشقانه می خواهد با نوازشهای تو آرام گردد و تنها به این انتظار سرد دلخوش نگردد...
هرچه می گویم «عزیز دلم» انگار که صدایم بی صداست !
هرچه با عاشقانه تر برایت از عشق می نویسم انگار که دفتر عشقم متنهایش بی معناست و تمام احساسش همچو برگ پاییز خزان است... هرچه به سوی تو نفس زنان می دود باز احساس می کند که از ستاره ها نیز از او دورتری و تنها به تجسمی از تصویر خیالی تو درذهنش دلخوش است ... این دل دیوانه وار عاشق توست و عاشقتر از عاشقان معشوق توست... از دوردستها نیز اگر پروانه ای شمعی را ببیند محبوب خود می یابد و دور او هزارها بار می چرخد و در پایان نیز شمع از سوختن تمام می شود و پروانه نیز از سوخت شمع !
دلی که عاشق توست نمی خواهد برایش شمع باشی !
نمی خواهد برایش همان پروانه عاشق باشی !
فقط می خواهد برایش همدرد باشی آرزو دارد تا برایش همیشگی باشی... مثل شمع نباشی که می سوزاند و نمی سازد... آری این دل می خواهد عاشق واقعیش باشی ... یار وفادارش باشی... و برای او شریک زندگی باشی ! دلتنگم مهربانم ؛ کجایی ؟ اکنون جای خالی تو را
درکنارم احساس می کنم و زندگی را کاووسی بیش نمی دانم ...
در این حال و هوا ، در سکوت تنهایی ات صدای قلبت را گوش کن ....
گوش کن به صدای تپش قلبت ....
می دانم که دلتنگ منی و میدانم دلت هوایم را کرده است !
می دانم که دوستم داری و میدانم تنها به عشق من نفس میکشی!
من در قلب تو هستم و میدانم در آن قلب مهربانت چه میگذرد!
چرا دلتنگی؟ من که در قلب تو هستم عزیزم !
هر گاه دلت گرفت با قلبت درد دل کن.... من همیشه در قلبت هستم و گوش میکنم به
درد دلهایت !
قلب تو خانه است ، عشق تو سرپناه من است !
گوش کن به صدای تپش قلبت ! می شنوی؟
این منم که در قلبت با فریاد به تو میگویم دوستت دارم ، دوستت دارم!
اما صدای من نامفهوم به تو میرسد ، پس حس کن که دوستت دارم !
نمیدانی در قلبت چه میگذرد ! منی که لحظه های زندگی ام را در قلب تو سپری میکنم
می دانم که در قلبت چه غوغایی برپاست...
اما تو نمیبینی و نمیدانی که بر من چه میگذرد !
تپش های قلب تو همان صدای فریاد من است که میگویم دوستت دارم دوستت دارم!
با خونی که در قلبت جاریست زنده ام و به هوای عشق و محبت تو در این قلب مهربانت
نفس میکشم !
باورم کن در همین قلب عاشقت !
مرا حس کن ، گرچه میدانم تو پر از احساسات عاشقانه ای !
اگر دل تنگم شدی ، بدان که من در قلب مهربانت به خواب عاشقانه رفته ام!
به یاد من باش مرا از این خواب بیدار کن ، دلتنگی ها را از قلبت رها کن !
سکوت را بشکن ، همچو من که در قلبت با فریاد دوستت دارم سکوت را شکسته ام!
هوای قلبت گرم گرم است ،جای من در اینجا امن امن است !
گوش کن به صدای تپش قلبت ، ببین که هیچگاه از این فریاد خسته نمیشوم!
تو همه هستی منی ، تو بهترین لحظه زندگی منی !
قلبم تنها برای تو می تپد ، این لحظه های سخت زندگی به عشق تو میگذرد
به عشق تو ، عاشقترینم
تو همانی هستی که مرا از سراب تنهایی نجات دادی ای تنها بهانه برای نفس کشیدنم!
بیا و همچنان بهانه من برای زندگی در این دنیای بی محبت باش !
همه دنیا یک سو ، تو نیز که همه دنیای منی سوی دیگر!
من این سو که دنیا است را نمیخواهم ، من تنها تو را میخواهم !
تو عشق منی ، تو مال منی !
تو را میخواهم نه برای نیاز خویش ، تنها برای قلب تنهایم!
این تویی که تنها لایق قلب پر احساس منی زیرا تو پر احساس تر از این
قلب عاشق منی!
صداقت را از درون چشمانت میخوانم ، و این را میدانم که تو پاکترین عشق روی زمینی !
بیا مثل باران بر روی من ببار ، ای پاکترین قطره !
بیا و بر تن پر از گناهم با پاکی قطره هایت ببار ... و گناه هایم را از وجودم پاک کن!
من تنها با تو عاشقترینم ، تو نباشی من تنهاترینم !
با تو خوشبخترینم ، تو نباشی من بدبخترینم !
اگر تو باشی ، زندگی زیباست ، عشق بامعناست !
تو معنای واقعی عشقی ! تو مانند یک باغ پر از گل ، مثل بهشتی !
تو عشق منی ، تو مال منی !
هیچ کس جز تو نمیتواند در قلبم خانه کند ، هیچکس نمیتواند مرا اسیر قلبش کند !
این تویی که توانستی مرا عاشق کنی ، از عشق بالاتر ، تو مرا دیوانه خودت کردی !
تو چه کسی هستی؟ انگار فرشته ای ! چقدر مهربانی ، چقدر زیبایی!
من چه کسی هستم؟ یک تنها بودم و اینک یک دیوانه ام !
تو عشق منی ، تو زندگی منی !
بگذار لحظه ای دستان گرمت را بگیرم تا باور کنم که مال من شده ای !
تو عشق منی ، تو مال منی !
قلبم تنها برای تو می تپد ، این لحظه های سخت زندگی به عشق تو میگذرد
به عشق تو ، عاشقترینم
تو همانی هستی که مرا از سراب تنهایی نجات دادی ای تنها بهانه برای نفس کشیدنم!
بیا و همچنان بهانه من برای زندگی در این دنیای بی محبت باش !
همه دنیا یک سو ، تو نیز که همه دنیای منی سوی دیگر!
من این سو که دنیا است را نمیخواهم ، من تنها تو را میخواهم !
تو عشق منی ، تو مال منی !
تو را میخواهم نه برای نیاز خویش ، تنها برای قلب تنهایم!
این تویی که تنها لایق قلب پر احساس منی زیرا تو پر احساس تر از این
قلب عاشق منی!
صداقت را از درون چشمانت میخوانم ، و این را میدانم که تو پاکترین عشق روی زمینی !
بیا مثل باران بر روی من ببار ، ای پاکترین قطره !
بیا و بر تن پر از گناهم با پاکی قطره هایت ببار ... و گناه هایم را از وجودم پاک کن!
من تنها با تو عاشقترینم ، تو نباشی من تنهاترینم !
با تو خوشبخترینم ، تو نباشی من بدبخترینم !
اگر تو باشی ، زندگی زیباست ، عشق بامعناست !
تو معنای واقعی عشقی ! تو مانند یک باغ پر از گل ، مثل بهشتی !
تو عشق منی ، تو مال منی !
هیچ کس جز تو نمیتواند در قلبم خانه کند ، هیچکس نمیتواند مرا اسیر قلبش کند !
این تویی که توانستی مرا عاشق کنی ، از عشق بالاتر ، تو مرا دیوانه خودت کردی !
تو چه کسی هستی؟ انگار فرشته ای ! چقدر مهربانی ، چقدر زیبایی!
من چه کسی هستم؟ یک تنها بودم و اینک یک دیوانه ام !
تو عشق منی ، تو زندگی منی !
بگذار لحظه ای دستان گرمت را بگیرم تا باور کنم که مال من شده ای !
تو عشق منی ، تو مال منی !
وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند
از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند
از من چه می ماند جز این تکرار پی در پی
تکرار من در من!
مگر از من چه میماند
غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی
غیر از غباری در لباس تن که می ماند
از روزهای دیر بی فردا چه می آید
از لحظه های رفته روشن چه می ماند
وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند
از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند
از من اگر کوهم اگر دریا بی تو میان قاب پیراهن چه می ماند
بی تو چه فرقی می کند دنیای تنها را
غیر از غبارو آهن و آدم چه میماند
وقتی تو با من نیستی از من که می پرسد
از شعر و شاعر جز شب و شیون چه می ماند...
چه خوب است آدم گمنام باشدبرای روزهايی که حرف هايی دارد برای نگفتن به هيچكسحرف هايی غريبه حتی با احساست !
گله ای نيست ، فقط دلم عجيب گرفته
احساس می کنم دور افتاده اماگر چه نزديک می نمايماحساس می کنمبي گناهِ بي گناه ؛بار سنگين گناه ديگران را به دل می کشم...!می خواهم خودم باشممی ترسم از آدم هايی که خودشان نيستندمی ترسم از حرف هايي که با اطمينان گفته مي شوند
و از شک سر به در می آورندچقدر می ترسم !
از خودم نـــــــه ؛ از ديـگران !تلخ است که آدم به هيچ کس ديگر نتواند اعتماد کند.آدم از خودش که خيالش راحت است....
باز هم جای شکرش باقيست!از همان اول که گفتم...گله ای نيست.فقط حرفهايی است برای هيچکس !!!!!!!!!
گله ای نيست ، فقط دلم عجيب گرفته
احساس می کنم دور افتاده اماگر چه نزديک می نمايماحساس می کنمبي گناهِ بي گناه ؛بار سنگين گناه ديگران را به دل می کشم...!می خواهم خودم باشممی ترسم از آدم هايی که خودشان نيستندمی ترسم از حرف هايي که با اطمينان گفته مي شوند
و از شک سر به در می آورندچقدر می ترسم !
از خودم نـــــــه ؛ از ديـگران !تلخ است که آدم به هيچ کس ديگر نتواند اعتماد کند.آدم از خودش که خيالش راحت است....
باز هم جای شکرش باقيست!از همان اول که گفتم...گله ای نيست.فقط حرفهايی است برای هيچکس !!!!!!!!!
نمیدانی که چقدر دلتنگ تو هستم عزیزم...
کاش در کنارم بودی... کاش بودی تا دستان سردم با گرفتن
دستان گرمت ، گرم گرم میشد ...
کاش بودی و با وجود پر مهرت به من محبت و عشق میرساندی...
عزیزم نمیدانی که بدجور دلم برای تو تنگ است....
اینک که از دلتنگی مینویسم چشمانم خیس خیس است....
مینویسم تا بخوانی و بیشتر درک کنی که چقدر دلم برایت تنگ است...
مینویسم که بگویم دیگر از این انتظار تلخ خسته و دلسرد شده ام...
اگر میدانستی که دستهای سردم حتی طاقت نوشتن یک کلام از دوری و انتظار
را هم ندارند با چشمهای گریان متنهای مرا میخواندی ....
اگر میدانستی شب ها خوابی ندارم و روزها از دلتنگی دیگر نایی ندارم شبها از فکر من
خواب نداشتی و روزها نیز با دلتنگی لحظه هایت را میگذراندی....
نمیدانی که چقدر تو را دوست میدارم و دیوانه وار عاشق تو هستم عزیزم....
اگر میدانستی هوای این دل بی طاقت مرا نیز داشتی و نمیگذاشتی
یک لحظه هم دلتنگ تو شود..... اگر میدانستی بیشتر مرا درک میکردی
و بیشتر از همیشه مرا دوست میداشتی.....
اما نمیدانی ، نمیدانی که دیگر صبر و طاقتم به پایان رسیده ، نمیدانی که
آن همه احساسات عاشقانه در وجودم همه در حال سوختن است....
کاش میدانستی و ای کاش قدر مرا میدانستی.....! افسوس که نمیدانی !
دیگر بس که از بی وفاییهایت نوشته ام خسته شدم ، و انگار هر چه از این
دل شکسته و دلتنگم بنویسم سودی ندارد....
چون تو آن کسی نیستی که بخوانی و درک کنی و به من امید و دلگرمی بدهی...
تو میخوانی ، اما درد دل مرا نمیفهمی ...
کاش میدانستی که این زندگی و این دنیا بدون تو عذاب است
و ای کاش و کاش و کاش میدانستی بدون تو حتی یک لحظه هم
زندگی به کام من شیرین نخواهد بود.!
کاش ميدانستی
بعد از ان دعوت زيبا به ملاقات خودت
من چه حالی بودم
خبر دعوت ديدار ،چو از راه رسيد
پلک دل، باز پريد
من سراسيمه، به دل بانگ زدم
آفرين قلب صبور، زود برخيز عزيز
جامه تنگ در آر
و سراپا به سپيدی تو در آ
و به چشمم گفتم:
باورت ميشود ای چشم به ره مانده خيس
که پس از اين همه مدت،
ز تو دعوت شده است؟
چشم خنديد و به اشک گفت برو
بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات نگاه
با تو ام کاری نيست
و به دستان رهايم گفتم :
کف بر هم بزنيد
هر چه غم بود گذشت ، ديگر انديشه لرزش به خودت راه مده
وقت آن است که ان دست محبت
ز تو يادی بکند
خاطرم را گفتم:زودتر راه بيفت
هر چه باشد،بلد راه تويی
ما که يک عمر بدين خانه نشستيم و تو تنها رفتیبغض در راه گلو گفت:
بعد از ان دعوت زيبا به ملاقات خودت
من چه حالی بودم
خبر دعوت ديدار ،چو از راه رسيد
پلک دل، باز پريد
من سراسيمه، به دل بانگ زدم
آفرين قلب صبور، زود برخيز عزيز
جامه تنگ در آر
و سراپا به سپيدی تو در آ
و به چشمم گفتم:
باورت ميشود ای چشم به ره مانده خيس
که پس از اين همه مدت،
ز تو دعوت شده است؟
چشم خنديد و به اشک گفت برو
بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات نگاه
با تو ام کاری نيست
و به دستان رهايم گفتم :
کف بر هم بزنيد
هر چه غم بود گذشت ، ديگر انديشه لرزش به خودت راه مده
وقت آن است که ان دست محبت
ز تو يادی بکند
خاطرم را گفتم:زودتر راه بيفت
هر چه باشد،بلد راه تويی
ما که يک عمر بدين خانه نشستيم و تو تنها رفتیبغض در راه گلو گفت:
سوختم باران بزن شاید تو خاموشم کنی
شاید امشب سوزش این زخمها را کم کنی
آه باران من سراپای وجودم آتش است
پس بزن باران بزن شاید تو خاموشم کنی
عجب تکلیف بی نهایتی است دوست داشتن
وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی که او تمام کرد من شروع کردم
وقتی او تمام شد من شروع کردم
و چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن
.jpg)
.... 